Articles3Logo for the Galactic Federation's Nibiruan Council

Article Area

Archives

Ascension

Ascension Process Updates

Compassion

Current Events

Discernment

DNA Recoding

Earth Missions

Ego/Inner Child

Health

Money

Nibiru

Foreign
Translations

Traduzioni
italiane

Traductions
françaises

Tradução
portuguesa

Nederlandse Vertaling

Deutsche
Übersetzungen

Svensk översättning

Traducciones españolas
(Sitio web
español)

 

Home

Search this site

Jelaila_RaichelGeef Je Innerlijke Kind iets te Zeggen: een cadeau van Raichel Rai
Door Jelaila Starr
Geschreven op 20 Februari, 2001
Klik hier voor Reacties van Lezers over dit artikel.

Dit artikel is het vervolg op het artikel, Make your Inner Child your Partner. 

Eind November reisde ik naar Kansas City, Missouri en naar Cedar Rapids in Iowa, waar ik forums hield die we de Bijeenkomsten zijn gaan noemen. Vanuit de gedachte dat de samenkomst van sterrezaden, walk-ins en lichtwerkers was begonnen, besloten we om met besprekingen van 2 uur te beginnen waar we onze inzichten over met wat er met ons gebeurde konden delen, maar ook over wat er in onze families en de wereld om ons heen gebeurde.

Na een succesvolle week van nieuwe en oude vrienden ontmoeten en inzichten delen, werd mijn aandacht getrokken naar het helen en zuiveren van een paar oude wonden. Dit betrof een speciale vriend die ik achter me had gelaten toen ik in Juli 1998 verhuisde van Kansas City naar Los Angeles met mijn nieuwe echtgenoot Jonathan. Deze speciale vriend is mijn kat uit de Himalaya, Raichel Rai.

Vlak voor mijn vertrek naar Los Angeles, nam ik het besluit om Raichel Rai aan de zorg van Dermot toe te vertrouwen, één van mijn vroegere business partners. Sommigen van jullie zullen hem kennen onder zijn spirituele naam, Malarai. Ik geloofde in die tijd, vanuit mijn neiging tot hulpverlenen, dat mijn echtgenoot niet in staat zou zijn om 2 katten te hanteren in onze nieuwe huwelijkse staat. Dus koos ik om Biijai, mijn mannelijke Himalaya kat en Raichel’s broer te houden en liet ik mijn kleine meisje achter. Dit was een erg moeilijk en pijnlijk besluit voor mij. Opnieuw gaf ik de gevoelens van iemand anders voorrang boven die van mezelf en gaf mijn kind weg als resultaat. Mijn katten zijn als kinderen voor mij. En natuurlijk besprak ik dit niet met Jonathan (2 katten was voor hem geen probleem), maar ik veronderstelde dat, vanwege zijn allergie voor katten, het een juiste beslissing was om te nemen. Zal ik het ooit leren?  *zucht*

Mijn afspraak met Malarai was dat als hij voelde dat hij op een gegeven moment niet langer voor haar kon zorgen, en het daardoor nodig was haar weg te geven, hij dat als eerste aan mij bekend zou maken, zodat ik de eerste optie had om haar terug te krijgen. De laatste paar maanden was er veel in Malarai’s leven veranderd en leek het er op dat hij niet in staat was voor haar te zorgen. Toen het duidelijk werd dat het nodig was dat hij Raichel los liet, begon ons dilemma. Omdat het zomer was, kon Malarai haar niet op het vliegtuig zetten omdat de vliegtuigmaatschappijen warmtebeperkingen hadden afgedwongen. Omdat we geen geschikte oplossing vonden, dus bleven we de discussie oprakelen tot het einde van de zomer, 2 maanden later. Jonathan en ik keken er beiden er naar uit om Miss Raichel weer in onze levens te hebben. Ik miste haar heel erg!

In de 2 tussenliggende maanden kwam Malarai juist tot de conclusie dat hij haar wilde houden en regelde zijn leven zo dat het kon, maar ik was nog steeds in de veronderstelling dat ze uiteindelijk naar huis zou komen. Ik had met Jonathan gesproken en we hadden allebei onze harten geopend voor het idee dat ze terug zou komen. Dit betekende dat we dan drie katten i.p.v. één zouden hebben (we hadden een in de steek gelaten katje gevonden, Samael die we vol liefde mee naar huis hadden genomen nadat we naar LA verhuisd waren). Ik moest één kat laten gaan om een andere te krijgen…. hmmmm….Ik begon te geloven dat het betekende dat ik maar twee katten mocht hebben en dat ik Raichel Rai helemaal niet weg had hoeven te geven.

Malarai’s veranderde instelling creëerde een groot conflict tussen hem en mij. Na weken van tranen, woede en kwetsende woorden, realiseerden we ons dat geen van tweeën objectief genoeg was om met een definitieve oplossing te komen. Uiteindelijk kregen we het briljante idee om Raichel zelf de definitieve beslissing te laten maken. Hier had ik nog niet eerder aan gedacht. Een kat laten beslissen? Serieus? Maar het was de enige manier waarop we ons meningsverschil, dat onze vriendschap dreigde te vernietigen, konden beëindigen.

Op weg naar het vliegveld, op de laatste dag van onze workshop tour in Cedar Rapids, stopten Jonathan en ik voor Malarai’s huis om Raichel Rai te zien en om uit te vinden of Malarai of ik, de eer hadden haar in onze levens te hebben. Ik liep naar binnen en zag haar staan naast de koffietafel. Zij trok zich terug, maar ik reikte onder de tafel, pakte haar zachtjes op en hield haar in mijn armen. Terwijl ik dat deed, keek ze me met boze ogen aan en sprak met me op z’n Himalaya’s. Ze liet me heel duidelijk merken dat ze niet gediend was van mijn acties. Dit overrompelde me. Ik had mezelf hier niet op voorbereid en had er zelfs niet aan gedacht dat ze op deze manier zou kunnen reageren. Op de één of andere manier had ik geloofd dat ze zich mij zou herinneren en weer zou verwelkomen in haar leven met dezelfde uiting van liefde en affectie die ik in het eerste jaar elke dag meemaakte, maar ze had daar andere ideeën over. Met een bezwaard hart, zette ik haar zachtjes op de vloer en liep weg met het idee dat ze misschien wat tijd nodig had om weer aan me te wennen. Ik was er niet klaar voor om toe te geven dat ik een nederlaag had geleden, en hield me vast aan de hoop dat als ze een uurtje om me heen zou zijn, ze wel oké zou zijn. Ik liep naar de zonnige aanbouw en voegde me bij de anderen voor een glas thee.

Later, toen ze op haar favoriete stoel bij het raam zat, ging ik weer naar haar toe en begon over haar borst te krabbelen. Ze beet me! Ik kon het niet geloven! Ze had er altijd van gehouden wanneer ik haar daar had gekrabbeld. Toen begreep ik haar antwoord en haar antwoord was nee, ze wilde bij Malarai blijven. Raichel Rai was mij te boven gekomen en was door gegaan met haar leven, haar leven draaide nu om haar en Dermot. Ze had duidelijk geen verlangen meer om deel van mijn leven te zijn. Toen ik in haar ogen keek en ze me recht aanstaarde, begreep ik dat ze boos was, boos omdat ze nooit iets te zeggen had gehad in deze kwestie. Boos omdat ik haar had laten gaan zonder ook maar een gedachte te wijden aan wat zij wilde. Op een heleboel manieren had ik haar als een menselijk kind behandeld maar toen het aankwam op het maken van besluiten over ons leven gaf ik haar geen kans om ook maar iets over deze kwestie te zeggen. Ik nam een besluit over haar leven en haar toekomst zonder ook maar te vragen wat zij wilde. Ik begreep de les. Ik had me nooit gerealiseerd hoezeer ik haar had gekwetst. Ik verliet Dermot’s huis met tranen in mijn ogen. Mijn hart was gebroken net zoals het hare 2 jaar geleden.

Toen we naar het vliegveld reden begon ik na te denken over al die keren dat ik besluiten nam voor mijn innerlijke kind zonder haar daar ook maar iets in te zeggen te geven. Nu begrijp ik waarom ik steeds geblokkeerd raakte. Ik praat over respect geven aan het Innerlijke Kind/Ego, maar hoe respectvol is het om besluiten te nemen zonder hem/haar in het proces te betrekken? Raichel had me in werkelijkheid laten zien hoeveel ik nog had te leren over liefde voor mezelf. Ik ben gaan geloven dat liefde een gevoel is dat we uiten door onze daden, en daarom is je Innerlijke Kind iets te zeggen geven in de besluitvorming, een daad van liefde voor het zelf. Door het niet te doen, heffen we al die positieve en liefdevolle dingen waardoor we een liefdevolle en sterke relatie met ons Innerlijke Kind opbouwen, juist weer op. Het is veel moeilijker om het vertrouwen weer terug te winnen en de wonden te laten genezen als de relatie een slag heeft gekregen.

Ik hoop dat dit kleine verhaaltje je in staat stelt om van mijn vergissing te leren. Als je een goede relatie wilt opbouwen op een solide basis van vertrouwen, geef je Innerlijke Kind dan iets te zeggen in elke beslissing. Het is een daad van liefde.

In liefdevolle dienst,
Jelaila Starr
The Nibiruan Council
http://www.nibiruancouncil.com

Over de schrijfster:

Jelaila Starr, schrijfster van We are the Nibiruans is een internationaal bekend channel, leraar en counselor. Door haar lezingen, workshops en artikelen heeft Jelaila’s boodschap van mededogen de harten van mensen over de hele wereld geraakt. Ze heeft hen bezield met hoop en begrip, terwijl ze oplossingen aandraagt voor enkele van de meest nijpende uitdagingen van vandaag de dag.

Jelaila werkt als een medium/intuïtief counselor met individuen en begeleidt hen door emotionele zuivering, het helen van relaties en DNA recoding. Jelaila’s unieke manier van benaderen stelt haar cliënten in staat om echt te ontdekken wie ze zijn, wat ze hier komen doen en hoe ze dat kunnen bereiken. Jelaila kan worden bereikt vanuit Nederland op telefoonnummer 001 816 444 4364.  Email: jelaila@nibiruancouncil.com Website:  www.nibiruancouncil.com

Vertaling: Martine Littel
martinelittel@hotmail.com

 

Home | Calendar | Newsletter | Blog | Online Store | Articles | Jelaila’s Sessions | Workshops | Ascension Tools | Galactic Federation | Contact Us